Łety, moja dumo, w weczirnju hodynu [1]

Łety, moja dumo, w weczirnju hodynu
Dałeko, dałeko w swity.
Łety, moja dumo, hen w tuju chatynu,
De słuchaw ja kazky kołys.

Żyła w tij chatyni diwczyna kochana,
A, może, żywe – to wkłonys,
Skaży jeji słowo boljucze, jak rana,
Szczo ja wże ne toj, szczo buw kołys.

Szczo hasne mij pohljad i tychne mij hołos,
I skibky zorały czoło,
Powoli w newoli sywije mij wołos,
A ternja u serci wrosło.

Skaży jeji słowo, chaj duszu rozradyt,
A serce jij skaże: "Korys!"
Naj marno ne płacze, naj marno ne tużyt,
Bo ja wże ne toj, szczo buw kołys.